De vierdelige sciencefiction-anthologie van Netflix is ​​een perfecte serie

Perfect is een gevaarlijk woord om een ​​tv-programma mee te bestempelen. Zelfs de meest geliefde programma's struikelen te lang of verwateren hun kernideeën. De lijst wordt zelfs nog korter binnen science fiction, waar ambitie vaak zwaarder weegt dan de uitvoering. Bloemlezingen zijn nog moeilijker. Maar die van Netflix Ik hou van dood en robots verdient met vertrouwen dat label als een van de zeldzame shows met vrijwel geen zwakke punten.

Gemaakt door Deadpool regisseur Tim Miller Ik hou van dood en robots is een snelle, op volwassenen gerichte geanimeerde bloemlezing die sciencefiction-horrorfantasie en duistere komedie combineert. Elke korte aflevering vertelt een op zichzelf staand verhaal, vaak vanuit een andere studio, met enorm verschillende kunststijlen en thema's, allemaal verenigd door onbevreesde, hoogwaardige verhalen.

Omdat er al vier seizoenen uitkwamen, was de kans op achteruitgang groot. De meeste bloemlezingen verliezen momentum of herhalen zichzelf. Verbazingwekkend Ik hou van dood en robots heeft alleen maar zijn scherpte aangescherpt. Elke nieuwe partij van LD+R afleveringen voelt frisser aan dan de vorige. Voor Netflix-abonnees die op zoek zijn naar consistente kwaliteit van begin tot eind, blijft het een van de meest betrouwbaar opwindende horloges die er zijn.

Love Death & Robots perfectioneerden de sciencefictionbloemlezing

LD+R verfijnt klassieke bloemlezingverhalen met gedurfde ideeën en emotionele punch

Bloemlezingen zijn lange tijd de hoekstenen geweest van sciencefiction op het kleine scherm. De schemerzone stel de sjabloon in decennia geleden terwijl Zwarte spiegel moderniseerde de formule met strakke techno-paranoia. Beide zijn iconisch, maar elk heeft ongelijke seizoenen en tonale herhaling. Ik hou van dood en robots vermijdt deze valkuilen door zijn verhalen te comprimeren in magere, krachtige uitbarstingen.

Elke aflevering van LD+R hits met griezelige precisie. De meeste duren minder dan twintig minuten, waardoor elk frame ertoe doet. Er is geen ruimte voor opvulling of over-uitleg. Afleveringen als 'Sonnie's Edge' of When The Yoghurt Took Over bouwen in enkele minuten een hele wereld vol unieke concepten en personages op, maar zorgen toch voor een emotionele onderbuik met duidelijkheid en doelgerichtheid.

Net zo belangrijk Ik hou van dood en robots blokkeert nooit in één bepaalde stemming . De ene aflevering kan sombere kosmische horror zijn, terwijl de volgende een absurdistische komedie is. 'Three Robots' toont bijvoorbeeld drie robots die door een post-apocalyptische stad dwalen terwijl ze op hilarische wijze kritiek leveren op de mensheid. Het is het tonale tegenovergestelde van dat van Zima Blue, een van de diepste meditaties over het belang van een doel dat op het scherm wordt gebracht.

Die elasticiteit blijft behouden LD+R meer dan sterk. Experimentele animatie, brutale actie en thematische diepgang gaan op natuurlijke wijze naast elkaar bestaan. In plaats van shockwaarde of ironie na te jagen, balanceert deze sci-fi-bloemlezing spektakel met menselijke inzet, waardoor de vreemdste ideeën verrassend herkenbaar en consistent bevredigend zijn.

Love Death & Robots is een van de meest consistente shows van Netflix

Elk seizoen behoudt dezelfde gedurfde kwaliteit zonder momentum te verliezen

Consistentie is waar de meeste Netflix-originelen haperen. Sterke debuten maken vaak plaats voor opgeblazen opvolgers of creatieve uitputting. Bloemlezingen zijn bijzonder kwetsbaar omdat elke aflevering in feite een nieuwe productie is. Tegen die verwachtingen in Ik hou van dood en robots heeft vier seizoenen opgeleverd die net zo samengesteld en doelgericht aanvoelen.

Deel één legde de blauwdruk vast met meedogenloze variatie en later LD+R De seizoenen bleven ondanks alle verwachtingen escaleren in kwaliteit. Studio's experimenteren met fotorealistische CGI-schilderkunstige animaties en hypergestileerde ontwerpen zonder de narratieve helderheid te verliezen. In plaats van het gevoel te hebben dat het om technische demo's gaat, dienen deze afleveringen altijd eerst het karakter en het thema, waardoor het spektakel gegrond blijft.

Die betrouwbaarheid schept vertrouwen bij kijkers. Druk op afspelen op elk seizoen van Ik hou van dood en robots en er zal iets gedenkwaardigs volgen. Er zijn maar weinig Netflix-series die dat niveau van gegarandeerde kwaliteit geanimeerd of anderszins beheren. Het is een van de weinige Netflix-originelen die elke keer dat het terugkeert de kracht van het eerste seizoen evenaart.

Love Death & Robots zullen nooit repetitief worden

Oneindige concepten en stijlen geven de show grenzeloze mogelijkheden om verhalen te vertellen

De meeste shows raken uiteindelijk op. Conflicten worden steeds kleiner en de inzet wordt kleiner. Ik hou van dood en robots kent geen dergelijk plafond . Dankzij de anthologiestructuur en de wisselende creatieve teams kan het letterlijk elke hoek van sciencefiction verkennen zonder zichzelf tegen te spreken of formules te herhalen.

Screen Rant Report: abonneer u en mis nooit meer wat belangrijk is

De ene aflevering kan zich verdiepen in militaire horror, de volgende in tijdlussen, buitenaards eerste contact of filosofische kunstmatige intelligentie. ‘Ice Age’ documenteert wat er gebeurt als Gail van Mary Elizabeth Winstead en Rob van Topher Grace een miniatuurbeschaving in hun vriezer ontdekken, terwijl ‘Beyond the Aquila Rift’ Thom (Henry Douthwaite) gevangen houdt in een angstaanjagende ruimtevarende illusie. De verscheidenheid is verbluffend.

Omdat elk aflevering van LD+R reset het bord er is vrijheid om risico's te nemen die doorlopende verhalen worden vermeden. Verhalen kunnen tragisch, dubbelzinnig of stil eindigen. Personages kunnen minutenlang bestaan ​​en toch een blijvende indruk achterlaten. Die creatieve vrijheid zorgt ervoor dat de show zich niet in comfortabele patronen nestelt.

In theorie zou de serie voor onbepaalde tijd kunnen doorgaan, gevoed door nieuwe artiesten en onontdekte ideeën. Sciencefiction is grenzeloos en Ik hou van dood en robots behandelt het zo. Zolang de verbeelding blijft bestaan, maakt de motorherhaling eenvoudigweg geen deel uit van de vergelijking.