De zevendelige sciencefictionshow van Netflix is ​​over zijn hoogtepunt heen, maar het is nog steeds een eetbui waard

Als het gaat om de originele sci-fi-shows van Netflix, hebben maar weinig series tot discussies en discussies geleid Zwarte spiegel . De zeven seizoenen tellende bloemlezing van maker Charlie Brooker is een afkorting geworden voor tech-angst zelf, die een dystopische toekomst oplevert die ongemakkelijk dicht bij huis aanvoelt en enkele van de meest spraakmakende tv-momenten van het afgelopen decennium oplevert.

Sinds 2011 Zwarte spiegel heeft zich seizoen na seizoen ontwikkeld van speculatieve fictie van het hoogste niveau die alles aanpakt, van obsessie op sociale media tot digitale onsterfelijkheid. Elk nieuw seizoen komt met veel ophef en duizenden Netflix-abonnees verslinden het op betrouwbare wijze in een weekend. Ondanks al zijn ambities voldoet niet elke aflevering aan dezelfde torenhoge standaard.

Elk nieuw seizoen van Zwarte spiegel is nog steeds solide televisie, maar het is niet langer de topervaring die het ooit was. Nadat Netflix de show in 2014 van het Britse Channel 4 had overgenomen, markeerde het eerste door streamers ondersteunde seizoen in 2016 een hoogtepunt. Wanneer Zwarte spiegel Het kwam voor het eerst op streaming en zette een lat die het sindsdien moeilijk heeft kunnen verhogen.

Black Mirror piekte vier seizoenen geleden

Seizoen 3 perfectioneerde de formule en is nog nooit overtroffen

Seizoen 3 van Zwarte spiegel voelt als bliksem gevangen in een fles. Het is waar de sombere Britse satire van seizoen 1 en 2 naadloos gecombineerd met de grotere budgetten en internationale cast van Netflix, waardoor verhalen ontstonden die zowel intiem als filmisch waren. Het resultaat was de meest consistente reeks afleveringen die de bloemlezing ooit heeft opgeleverd.

Nosedive onder leiding van Bryce Dallas Howard heeft de validatie van sociale media bijvoorbeeld omgezet in pastelhorror, waarbij snoepkleurig productieontwerp wordt gecombineerd met venijnig commentaar. Dan is er San Junipero met Gugu Mbatha-Raw en Mackenzie Davis in de hoofdrol, die melancholie en romantiek in evenwicht bracht terwijl ze digitale concepten voor het hiernamaals verkende. Enkele afleveringen binnen Zwarte spiegel zo duidelijk een emotionele goede plek raken.

Andere opmerkelijke afleveringen van seizoen 3 omvatten Zwijg en Dans en Hated in the Nation, beide consistente fanfavorieten. Zelfs zwakke afleveringen van seizoen 3 scoren hoog Zwarte spiegel algemeen. De belangrijkste reden is dat seizoen 3 niet alleen gedenkwaardige gebouwen had; het voerde ze allemaal perfect uit.

Het tempo van elke Zwarte spiegel De aflevering van seizoen 3 is strak, de satire scherp zonder prekerig aan te voelen en de personages zijn voldoende geaard om de speculatieve technologie te verkopen. Andere seizoenen hebben enkele opvallende afleveringen maar geen enkele kan dat niveau van consistentie evenaren. Elke aflevering van Zwarte spiegel seizoen 3 voelt essentieel aan en dit zorgt ervoor dat dit het hoogtepunt van de show in het algemeen blijft.

Waarom Black Mirror is afgenomen

Grotere budgetten en bekende technologie verwaterden langzaam de identiteit van de show

Zwarte spiegel seizoen 3 werkte zo goed omdat het een perfecte balans vond tussen de rommelige Britse oorsprong van de show en de blockbuster-lak van Netflix. Seizoenen 1 en 2 hadden een rauwe, bijna groezelige kwaliteit, gericht op strakke scripts en kleingeestige satire. Wanneer de overstap naar Netflix gebeurde dat de rand nog intact was. Dit is niet alleen de reden Zwarte spiegel seizoen 3 blijft de piek en dat is ook de reden waarom latere seizoenen een daling kenden.

Vanaf seizoen 4 wordt de toon van Zwarte spiegel langzaam verschoven. Afleveringen werden langer glanzend en soms veiliger. Verhalen als Rachel Jack en Ashley Too uit seizoen 5 of 'Hotel Reverie' uit seizoen 7 neigden naar spektakel en parodie op de popcultuur, vermakelijk maar minder bijtend. De serie begon meer aan te voelen als prestige streaming-inhoud dan het ongemakkelijke gedachte-experiment dat het ooit was.

Er was ook een afdwaling van pure technologische horror. Later Zwarte spiegel seizoenen flirten af ​​en toe met bovennatuurlijk of genre-buigende ideeën die niet hetzelfde inhouden, dit zou een echte klap kunnen zijn. Wanneer Zwarte spiegel voelt niet langer plausibel aan, maar verliest de existentiële angst die vroege afleveringen zo krachtig maakte.

De tijd heeft ook niet geholpen. Concepten die ooit futuristisch aanvoelden, zoals sociale kredietsystemen, invasieve surveillance of algoritmische datering, zijn nu dagelijkse realiteiten. Wat ooit geschokt was, voelt nu routine. Terwijl het echte leven zijn inhaalslag maakt Zwarte spiegel moet harder werken om kijkers te verrassen en niet elk script haalt die balk leeg.

Het cumulatieve effect is inconsistentie. Geweldige afleveringen verschijnen in elke Zwarte spiegel seizoen, maar ze worden consequent omringd door middelmatige. De vlijmscherpe focus die dat geeft definieerde het Kanaal 4 jaar en seizoen 3 is vervaagd, waardoor een serie is ontstaan ​​die soms het gevoel heeft trends na te jagen in plaats van ze te voorspellen.

Black Mirror is nog steeds de moeite waard om te bekijken

Zelfs voorbij zijn hoogtepunt blijft de bloemlezing essentiële sciencefiction

Ondanks de dip Zwarte spiegel blijft een van de sterkste bloemlezingen op tv sciencefiction of anderszins. Zelfs de zwakkere seizoenen leveren ideeën op die de meeste shows niet zouden durven proberen. Nog minder Zwarte spiegel afleveringen bieden nog steeds meer conceptuele ambitie dan veel genredrama's met een groot budget.

Abonneer je voor diepere Black Mirror-analyse en afleveringskeuzes

Bovendien was het over het algemeen de beste aflevering, een van de beste Zwarte spiegel Er bestaan ​​afleveringen buiten seizoen 3. Hang The DJ en USS Callister uit seizoen 4 vertegenwoordigen voor veel fans het absolute hoogtepunt van de show, net als Beyond the Sea uit seizoen 6. De kwaliteit is niet verdwenen; het is gewoon minder consistent.

Het is ook belangrijk op te merken dat de daling niet lineair is geweest. De show wordt niet alleen elk seizoen slechter. Velen overwegen seizoen 5 te zijn Zwarte spiegel ’s laagste punt waarbij seizoenen 6 en 7 tekenen vertonen van een terugkeer naar vorm.

Het anthologieformaat werkt ook Zwarte spiegel 's gunst. Kijkers kunnen de sterkste afleveringen uitkiezen of hele seizoenen bingen zonder lange verplichtingen. Die flexibiliteit maakt het gemakkelijk om van de hoge tonen te genieten zonder te verzanden door af en toe misfires. Plus zoals gezegd het ergste Zwarte spiegel afleveringen zijn niet noodzakelijk slecht. Ze zijn allemaal de moeite waard om minstens één keer te bekijken.

Op zijn best Zwarte spiegel weerspiegelt nog steeds die unieke moderne angst dat de technologie de mensheid zou kunnen overtreffen. Zelfs na zijn hoogtepunt blijft het voor sci-fi-fans essentieel om naar een show te kijken die onrust blijft uitlokken en soms verbijstert als het de juiste snaar raakt.