Recensie van de oudste persoon ter wereld: de zachte en vriendelijke documentaire van Sam Green geeft het geschenk van onsterfelijkheid

Documentairemaker Sam Green heeft een obsessie die hij niet helemaal kan verklaren: leren over de oudste nog levende persoon ter wereld. Het is een Guinness Book of World Records-titel die zich onderscheidt van anderen doordat de houder deze zelden lang vasthoudt. Oude mensen sterven zelfs degenen die 122 jaar oud worden, zoals in het geval van Jeanne Calment, tot op de dag van vandaag de oudste persoon aan ooit live die kettingrookte tot de dag dat ze in 1999 in Toulon, Frankrijk, stierf.

De afgelopen tien jaar heeft Green plichtsgetrouw de wereld rondgereisd om de huidige recordhouder te ontmoeten, zoals geverifieerd door Guinness. Tegelijkertijd heeft hij zijn eigen worsteling met sterfelijkheidsvragen gedocumenteerd terwijl hij een zoon opvoedde in Brooklyn, New York. De oudste persoon ter wereld is een zachte en zachte knuffel van een film die de meest heilige waarden van het leven verankert en tegelijkertijd het essentiële mysterie achter onze meest prangende vragen behoudt.

De oudste persoon ter wereld beantwoordt existentiële vragen die voorheen niet te beantwoorden waren

Green maakt graag films over enorme existentiële vragen. Zijn benadering is die van een leunstoelfilosoof. 32 geluiden was een film over goed geluid. Hij stelt binnen vragenDe oudste persoon ter werelddie we allemaal vragen, behalve dat de meesten van ons geen antwoord verwachten. Waarom Zijn maken we ons zorgen over een lang leven? Is het beter om lang te leven of goed te leven en is het mogelijk om beide te doen? Hoe zit het met onze collectieve fascinatie voor onsterfelijkheid?

Zijn nieuwste documentaire komt rechtstreeks uit zijn kloppende hart via een consistente voice-over die zich prima thuis zou voelen achter een NPR-microfoon. Het licht op en blijft hangen bij de laatste medeklinkers, alsof hij geniet van zijn eigen gedachten terwijl ze komen. In de film wordt hij een soort ambassadeur van veroudering, wat een ironische positie blijkt te zijn: Green is een overlevende van multipel myeloom, een kanker die het bloedplasma van het beenmerg aantast, en hij is een overlevende van zelfmoord. Zijn broer stierf eraan in 2009.

Omdat Green nooit kan voorspellen hoe lang de huidige recordhouder zijn titel zal behouden, heeft de opname van de film tien jaar geduurd. En tussen zijn bezoeken aan de supercentenarians door mijmert hij over de onzekerheid van zijn eigen levensduur als contrast met het gloednieuwe leven dat hij inluidt via zijn zoon Atlas. Green stelt zich voor dat zijn film een ​​eigen leven kan gaan leiden. In de huidige staat, zoals geprogrammeerd voor Sundance 2026, duurt de film 87 minuten; maar de documentairemaker hoopt voortdurend profielen van de op één na oudste levende persoon aan de film toe te voegen, waardoor het een levend document van de overledene wordt.

En dat is waar De oudste levende persoon ter wereld is op zijn meest magisch. Cinema is een instrument van onsterfelijkheid. Het zorgt ervoor dat mensen eeuwig kunnen voortleven zolang de film (of digitale kopie) bestaat. Foto's behouden hun tijd en plaats; bioscoop beweegt en ademt. Ieder mens is van voorbijgaande aard, maar vooral degenen wier bestaan ​​het meest onder de microscoop ligt als men alleen rekening houdt met het feit van hun onwaarschijnlijke verblijf op deze aarde. Wat Green heeft gedaan is het afpellen van de lagen die deze mensen omhullen en hen onsterfelijk maken na hun korte bezetting op de troon van de oudste nog levende persoon ter wereld.

Onder degenen die hij vereeuwigt: Emma Morano 117, een Italiaanse vrouw wier geheim voor een lang leven was mannen af ​​te zweren en drie rauwe eieren per dag te eten. Violet Brown, ook 117 uit Jamaica, wiens geheim was dat wat ze 'vangt', ze 'vasthoudt', een verwijzing naar Lord Byron's gedicht 'Vision of Belshazzar', waar we de zinsnede 'uw dagen zijn geteld' krijgen. Kane Tanaka uit Japan 119 die wiskundige problemen oplost om haar hersenen te oefenen. Er is zuster André, een Franse non wier laatste dagen haar hoofd passend naar de hemel gebogen zagen.

En Maria Branyas, 117 jaar oud en 168 dagen toen ze stierf, die zegt dat er niets bijzonders is aan wat er met haar is gebeurd. 'Een eeuw is een eeuw', suggereert ze nonchalant. En haar advies:

'Je bent zo jong.

En nu is het tijd.

Abonneer u op onze nieuwsbrief voor verhalen over ouder worden en film

Om goede werken te doen.'

Een klein, toevallig gedichtje van de oudste persoon ter wereld in augustus 2024. Groen doet hier inderdaad goed werk. Goed werk om ons eraan te herinneren dat het leven grotendeels uit kleine dingen bestaat. Zoals een schildpad aaien of viool leren spelen. Het is misschien simpel, maar het is waar. Net zo waar als een oude vrouw die in reactie op wat haar zo lang heeft laten leven simpelweg zegt: 'goede gezondheid.' Mogen we het allemaal hebben.

De oudste persoon ter wereld vertoond op het Sundance Film Festival 2026.