Tijd- en waterrecensie: het sombere nadenken over het voortdurende verval van IJsland is mooi, maar toch ijzig

Er heerst een bedrieglijke kalmteTijd en Waterde nieuwste documentaire van Vuur van liefde regisseur Sara Dosa. Over meditatieve cinematografie van smeltend ijs en stromende rivieren van Pedro Alvarez Mesa De IJslandse multi-platformschrijver Andri Snær Magnason wordt poëtisch over de dood van de gletsjers. Hoewel deze beelden magistrale zijn, is Magnason begrijpelijkerwijs somber en treurig. Het natuurlijke landschap van zijn geliefde land wordt vernietigd en daarmee de fysieke manifestaties van zijn generatieherinneringen.

Tijd en Water is een elegische film van compromisloze schoonheid. Magnason die het overtuigende commentaar van de film schreef en levert, wiegt ons in een treurige maar ontspannende staat van reflectie. Dat is niet altijd een goede zaak. Zijn benadering van het materiaal en de manier waarop Dosa zijn observaties vastlegt, beschouwen de snelle achteruitgang van de gletsjers vaker wel dan niet als onderdeel van een natuurlijk proces. Tegen de tijd dat Magnason de dood van de IJslandse ijskappen in verband heeft gebracht met de opwarming van de aarde, heeft de film zijn vermogen om een ​​klaroengeschal te zijn, verloren.

De eenvoudige poëzie van tijd en water riskeert de grotere boodschap ervan te saboteren

Om eerlijk te zijn lijkt dat niet noodzakelijk de bedoeling van Magnason te zijn. Opvallender Tijd en Water is een poging om het vervagen van gletsjers te koppelen aan het vervagen van de tijd en in dat opzicht is de documentaire van National Geographic ontroerend waardoor de massaliteit van de klimaatverandering intiem en persoonlijk aanvoelt. Maar de enige metafoor van de film wordt onophoudelijk gehamerd en als gevolg daarvan heeft hij een ijzig tempo en veel te slaapwandelend van toon om indruk te maken.

Door de jaren heen heeft Magnason vrijwel alles voortdurend gefilmd: zijn grootouders, zijn kinderen, zijn vrouw en de IJslandse vergezichten en ijstoppen. Tijd en Water is opgevat als een open brief of tijdcapsule aan zijn kinderen, een enorme poging om hen te helpen de wereld die hen voorafging te begrijpen. Hij doet dit op twee fronten: het afnemende landschap en de afnemende herinnering aan zijn oudsten. Het verband tussen deze dingen is boeiend qua illustratie als het repetitief en voor de hand liggend is.

De film werkt het beste wanneer hij zich concentreert op het huiselijke in plaats van op de natuurlijke ruimte. Zijn liefde voor zijn grootouders en de rest van zijn familie is zo voelbaar dat het de lichte aanraking van zijn zangerige voice-over overstijgt. Hij legt de monumentale erfenis van zijn familie uit en de vreemde ironie van het hebben van familieleden die het ijs hebben overgestoken en die hij nu moet prijzen. In 2014 werd hij de 'eerste' van zijn familie die afscheid moest nemen van een gletsjer toen de Ok-gletsjer zodanig was gesmolten dat deze niet langer als zodanig kon worden geclassificeerd. Het is de eerste die verloren gaat door de klimaatverandering.

Tijd en Water balanceert koude informatie met de warme herinneringen aan familie. Het is een correlatie die herhaaldelijk werkt, maar de film wil meer variatie in de geest.

Zoals Magnason en andere glaciologen uitleggen is dit slechts een voorbode van wat komen gaat. Er wordt verwacht dat we binnen 200 jaar, zo niet eerder, alle gletsjers zullen verliezen. Terwijl Dosa en Magnason dit bittere nieuws verwerken, genieten ze van de vasthoudendheid van de natuur en kunnen ze het niet laten om de bloemen en bomen te bewonderen die ontkiemen waar ooit ijs was.

Tijd en Water balanceert koude informatie met de warme herinneringen aan familie. Het is een correlatie die herhaaldelijk werkt, maar de film wil meer variatie in de geest. De weinige vermelding die het maakt van menselijke bijdragen aan het verval van het milieu voelt alsof het lijkt alsof de filmmakers vergaten dat ze er de aandacht op moesten vestigen.

Schrijf u in voor een diepere berichtgeving over de klimaatfilmcultuur

Ondanks al zijn harde realiteit Tijd en Water is uiteindelijk een oproep tot hoop . Het filmische apparaat is in staat zelfs alles wat we willen vernietigen te vereeuwigen. Als het moeilijk is om het verstrijken van de tijd en de dood van ijs te begrijpen, zoals de tragische Magnason veronderstelt, dan is misschien een liefdevolle beoordeling van de intergenerationele herinnering hier om de achterstand op te pakken die allemaal op film is vastgelegd, zodat het nageslacht alle generaties kan laten weten wat er ooit was in de poging om het terug te helpen komen.

Tijd en Water vertoond op het Sundance Film Festival 2026.