Val Kilmer's Tombstone-optreden brak een westerse regel John Wayne en Clint Eastwood volgden beiden

Ondanks dat het bij de release in 1993 niet volledig werd gewaardeerd Grafsteen Dankzij zijn aanwezigheid op streaming kon het opnieuw worden geëvalueerd als een echte klassieker van het westerse genre. Val Kilmer's optreden heeft bijzondere bijval gekregen en Doc Holliday wordt nu algemeen beschouwd als een van zijn grootste rollen op het scherm.

Buiten de carrière van Kilmer alleen al is het niet overdreven om dat te beweren Grafsteen 's Doc Holliday behoort tot de zeer beste antihelden van het westerse genre . Het outlaw-achtige karakter van het Wilde Westen heeft zich altijd goed geleend voor grote antihelden, waarbij John Wayne en Clint Eastwood (vooral de laatste) een aantal van hen speelden in de loop van hun carrière. Samen hielpen Wayne en Eastwood bepalen hoe een westerse antiheld eruitzag Grafsteen Doc Holliday heeft dat patroon volledig doorbroken.

Eén scène in Tombstone bewijst dat Doc Holliday een ander soort antiheld was

The Man with no Name van Clint Eastwood blijft de meest iconische antiheld in westerse films en misschien zelfs in de hele filmgeschiedenis. Toch staat de acteur ook bekend om zijn rol als Josey Wales De outlaw Josey Wales en de Vreemdeling erin Zwerver uit de Hoge Vlaktes . John Wayne speelde doorgaans meer uiterlijk heroïsche hoofdrolspelers, maar gaf niettemin tijdloze antiheldenoptredens De zoekers Het Ringokind En Rode Rivier .

Eastwood en Wayne hadden heel verschillende gevoeligheden als de twee leidende namen in westerse films, en elke acteur creëerde zijn eigen visie voor antihelden op het scherm. Toch ontstond er een reeks gemeenschappelijke kenmerken. De ruige badasses van Wayne en Eastwood zouden no-nonsense, openhartige types zijn die, als hij beledigd werd, zou reageren met een snelle klap in het gezicht of een kalme en huiveringwekkende dreiging. Dit waren karakters die zich nooit graag voor de gek hielden en nooit een uitdaging van een rivaal onbeantwoord lieten.

Grafsteen 's Doc Holiday mag dan net zo iconisch zijn als de antihelden van Eastwood en Wayne, maar is uit heel ander materiaal gesneden. De scène die dit het beste benadrukt is de allereerste interactie tussen het personage van Kilmer en Johnny Ringo van Michael Biehn. Als reactie op Holliday's reputatie als scherpschutter wandelt Ringo zelfverzekerd naar hem toe en voert een behendig vertoon van pistoolbedrog uit, terwijl hij met gemak zijn wapen ronddraait en omdraait.

Op dit punt zouden de meeste antihelden Ringo uitdagen voor een echt vuurgevecht en hem op de mond slaan, of hem een ​​idioot noemen omdat hij wapens als jongleerballen behandelde. Doc Holliday hanteert een heel andere aanpak door Ringo spottend te kopiëren met een overdreven versie van dezelfde truc, waarbij hij een beker gebruikt in plaats van een pistool, waardoor de kamer in een schor gelach uitbarst.

De humor van Doc Holliday maakt Kilmer's Tombstone-optreden uniek

De scène demonstreert Doc Holliday's gevoel voor humor en komische timing, maar ook zijn vermogen om zichzelf niet serieus te nemen - eigenschappen die doorgaans miljoenen kilometers verwijderd zijn van westerse antihelden. Het dichtst bij de antihelden van Eastwood en Wayne kwam de vreemde slimme kwinkslag die uit hun mondhoeken sluipt.

Schrijf je in voor een diepere kijk op westerse antihelden

Schrijf je in voor een diepere kijk op westerse antihelden

Nog aanzienlijker Holliday neemt in deze scène bijna de hoofdweg . Een regelrechte held zou waarschijnlijk weglopen in plaats van Johnny Ringo op te hitsen, maar Holliday weet het gevaar nog steeds met humor te omzeilen en een agressieve reactie te vermijden. De situatie wordt gede-escaleerd en een gevecht wordt afgewend, ook al lijkt Holliday te weten dat hij en Ringo elkaar later zullen kruisen.

Een antiheld met deze eigenschappen is een filmische tegenstrijdigheid. Zeer weinig acteurs kunnen een personage spelen met zowel de uitstraling van een antiheld als de neiging om gek te doen als de gelegenheid zich voordoet, en dit is wat de uitvoering van Val Kilmer echt speciaal maakt. Op de een of andere manier compenseert hij de flamboyantie en belachelijkheid van Holliday met een stille intimidatie die dat wel kan zijn gevoeld meer dan gezien. Hoe Kilmer bewandelt de onmogelijke grens tussen een klasseclown en een levende demon uit het Wilde Westen zonder onnodig te verpesten Grafsteen 's algehele toon is een klein wonder.