Waarom We Bury The Dead Ending van Daisy Ridley niet helemaal tragisch is, verklaard door sterren uit 85% RT-horrorfilm

Waarschuwing: SPOILERS liggen in het verschiet voor We Bury the Dead!De reis van Daisy Ridley komt tot een zeer tragische conclusie Wij begraven de doden hoewel de ster vindt dat het niet zo tragisch is als het in eerste instantie lijkt. De Star Wars aluin leidt de Australische horrorfilm als Ava Newman, een vrouw die naar de Australische eilandstaat Tasmanië reist in de nasleep van een Amerikaans militair experiment waarbij 500.000 mensen om het leven komen, sommigen door de eerste explosieve ontploffing van de bom, terwijl de rest het gevolg is van een puls die door de bom wordt uitgezonden en die hun hersenen afsluit.

Ava sluit zich aan bij een van de lichaamshersteleenheden van het land en reist door het land in de hoop Mitch van haar man Matt Whelan te vinden met wie ze vóór zijn verdwijning huwelijksproblemen had. Werken met lokale tradie Clay gespeeld door Titanen dierenarts Brenton Thwaites Ava is niet alleen geschokt door de dode lichamen die ze tegenkomen, maar zelfs nog meer als ze wakker beginnen te worden en vijandig blijken te zijn.

Dit culmineert allemaal in Wij begraven de doden 's einde waarin Ava en Clay met succes het resort bereiken waar Mitch verbleef. Ze ontdekt echter dat hij inderdaad het slachtoffer is geweest van de experimentele ontploffing, wat haar een gevoel van afsluiting geeft, aangezien ze ook ontdekt dat Clay rouwt om de dood van zijn zwangere vrouw. Terwijl ze op weg gaan om terug te keren naar hun leven, komen ze een zwangere zombie tegen die net bevallen is van een baby, terwijl het paar de pasgeborene meeneemt vlak voor de aftiteling.

Voorafgaand aan de brede release van de film SchermRant Tatiana Hullender interviewde Daisy Ridley en Brenton Thwaites om te bespreken Wij begraven de doden . Toen hem werd gevraagd naar het einde van de film en wat de slotscène voor haar betekende, ontdekte Ridley dat dit het thema raakte ' dat er altijd iets is om aan vast te houden ' en dat voor Ava ' er is veel dat ze kan verteren ' vooral omdat ze nog niet helemaal ' aan het einde van haar emotionele reis ' :

Daisy Ridley: Er is een afsluiting die ze op dat moment vindt. Zak zei dat dat altijd in welke versie dan ook zat; dat moment van een klein wondertje in alle verwoesting en chaos. Dat is de kleine vonk die haar en Clay er doorheen zal helpen.

Ridley & Thwaites hebben iets in elkaar gevonden dat lijkt op hoe hun personages dat doen

SchermRant: Ik hield van Wij begraven de doden en ik was geïnteresseerd in de band die Ava met haar man kreeg door deze snelle maar aangrijpende flashbacks. Heb je gesprekken gehad met je partner over die relatie of heb je voor jezelf aanvullende keuzes gemaakt die van invloed waren op haar optreden in die scènes?

Daisy Ridley: Interessant. Ik denk dat we dat gedaan moeten hebben. We hadden een paar dagen voordat we begonnen met filmen, waar we gewoon zaten en de relaties doorspraken. Het ongelooflijke aan Matt Whelan die Mitch speelt, is dat hij zo'n geweldige acteur is. We filmden eerst de trouwscène, dus het was in veel opzichten echt geweldig om het gelukkigste moment voor Ava in het begin te filmen. Dat was toen de basis voor al het andere dat zou komen. Maar ik denk dat het op die momenten vaak de relatie met de acteur met wie je werkt, bepalend is. In de huwelijksscène dacht ik: 'Oh mijn God. Dit is de eerste keer dat we samen voor de camera staan ​​en dit is wat we doen.' Maar ik voelde me erg op mijn gemak bij hem. Bij de zwangerschapstestscène waren er verschillende versies van; de camera was waar hij was en wij waren waar we waren en er was veel ruimte om gewoon te spelen. Maar voor een groot deel daarvan voelde ik me erg op mijn gemak bij Matt en vervolgens voelde Zak zich op zijn gemak om ons dat op dit moment te laten vinden.

ScreenRant: Ava en Clay zijn een groot deel van de film samen op reis, maar in eerste instantie zijn ze van elkaar afgesloten, vooral aan zijn kant. Hoe evolueerde die dynamiek zowel op het scherm als daarna buiten het scherm met Brenton?

Daisy Ridley: Brenton en ik konden vanaf het begin heel goed met elkaar overweg. Hij doet me echt aan mijn zwager denken, dus ik hield meteen van hem. Hij is erg lief. En terwijl we onderweg waren, denk ik dat er een lichtzinnigheid in mij en in Ava naar boven kwam die ik niet had verwacht. Er is gewoon een niveau van begrip dat ze allebei in deze zaak zitten en dat ze het allebei samen doen, en Ava gelooft dat Clay het goed bedoelt. Zelfs als ze hem vragen probeert te stellen die hij niet wil beantwoorden, begrijpt ze het omdat er dingen zijn waar ze ook nog niet klaar voor is om over te praten. Toen ze na hun scheiding weer bij elkaar kwamen, voelde dat moment zo emotioneel en echt zo mooi, omdat ze al zoveel samen hadden gedaan zonder alle extra dingen te weten. Het is zo'n echte, geweldige vriendschap tussen hen twee. Maar compenseren? Brenton en ik hadden de hele tijd de beste tijd.

ScreenRant: Wanneer we je personage Clay voor het eerst ontmoeten, lijkt hij een beetje afgesloten voor Ava. Kun je iets vertellen over zijn eerste reactie op haar en hoe hun dynamiek evolueert?

Brenton Thwaites: Het is grappig. Ik denk dat ze gewoon vertrouwdheid zien en ik denk dat wat zij in hem ziet is dat hij ergens voor wegrent. Ondanks het fineer, ondanks de sigaretten en de tatoeages en de nonchalante houding tegenover al deze chaos ziet ze wie hij werkelijk is en weet ze dat hij ergens voor op de vlucht is. En ik denk dat hij ziet dat ze ergens naartoe rent en uiteindelijk besluit hij haar te helpen op de reis en zijn eigen risico te riskeren om haar te helpen slagen. Klei is zo beschadigd. Misschien geeft hij niets om zijn veiligheid, of misschien is hij een beetje roekeloos, maar hij is dat personage dat een beetje zelfhaat heeft en het niet kan schelen of hij leeft of sterft. Maar tegen het einde van de film krijg je het gevoel dat hij zichzelf begint te vergeven en in het reine begint te komen met wie hij is. Hij begint een aantal van die innerlijke vragen te beantwoorden die hem gedurende de hele film bezighouden. Uiteraard doet Ava hetzelfde, maar misschien net iets letterlijker.

ScreenRant: In de film legt hij uit wat hem ertoe dreef om mee te doen, maar we krijgen vooraf niet zoveel te horen over zijn leven. Heb je zijn achtergrondverhaal met Zak Hilditch besproken of heb je zelf keuzes gemaakt om zijn verhaal verder te informeren dan alleen het script?

Brenton Thwaites: Ja, het was een van die dingen waarbij je diep kon duiken in de straat waar hij opgroeide. Was zijn vader een alcoholist? Is hij opgevoed door een alleenstaande moeder? Ontbrak hij veel mannelijke invloed, vandaar de tatoeage om te laten zien dat hij stoer is of wat dan ook; de sigaretten en de alcohol? Maar ik denk dat de tatoeages van zijn vrouw en kind uiteindelijk laten zien dat hij een band heeft met zijn familie, die hij duidelijk mist, en dat hij er spijt van heeft dat hij een fout heeft gemaakt. De eenvoud daarvan was een beetje belangrijker en gemakkelijker vast te houden als keuze dan deze man echt ingewikkeld te maken en te overbelasten. Hij was misschien dichter bij mij dan ik had gedacht en er zijn veel dingen die voortkomen uit de Australische tradiecultuur. Deze man is een bouwer, wat sommige van mijn vrienden en mijn buren ook zijn, dus het is nogal gemakkelijk om uit die groep jonge mannen te putten. Het is een mix van verschillende dingen, maar uiteindelijk is het gewoon dat ene simpele verlangen naar familie dat mijn rode draad was.

ScreenRant: Ik hou van de achtergrond van de film, vooral van alle buitenscènes. Kun je vertellen hoe het filmen op locatie de uitkomst beïnvloedde?

Brenton Thwaites: We hebben gefotografeerd in de stad Albany in West-Australië, ongeveer vier uur ten zuiden van Perth. Het was een van de meest verbazingwekkende locaties waar ik ooit heb gefotografeerd. Het was prachtig. De film speelde zich af in Tasmanië, maar deze kustlijn is ruig, mooi en afgelegen en het was gewoon geweldig om een ​​horror te hebben die zich buiten afspeelde en niet in een kamer of in een studio. Ik kom net uit een andere horrorfilm die in de studio is opgenomen met een heel andere sfeer. Met de crew en cast op locatie zijn in een klein stadje is gewoon magie. Je fotografeert op deze locaties waar het niet zo moeilijk is om je dit scenario voor te stellen; jij zit erin. Het is gewoon gemakkelijker om jezelf in die tijd en plaats te verplaatsen en het is mijn favoriete manier om te fotograferen.

ScreenRant: De zombies of mensen die weer online komen, hebben uniek gedrag en een uniek uiterlijk – het knagen aan de tanden is bijzonder grotesk. Hoe was dat op de set? En hoe denk je dat het zien van de eerste agressieve exemplaren Clay's perspectief verandert?

Brenton Thwaites: Dat is een goede vraag. Ik denk dat dat een van de meest interessante delen van de film was. Toen we de film aan het filmen waren, dacht ik dat ze allemaal één soort zombie zijn, maar dat er echt verschillende zombies zijn. De eerste twee of drie zombies die we ontmoeten, hebben we in zekere zin medelijden met ze. Ze zijn besmet en het leger komt binnen en regelt de zaken. Maar door de hele film heen leren we dat deze zombies – als ze een onvoltooide taak hebben – weer online kunnen komen of weer bij bewustzijn kunnen komen. Dat is slechts een punt van het verhaal dat interessant is. Ik bedoel, daar komt niets echt uit voort, behalve dat er nog een element in de zombies zit dat niet stereotiep is. Ik denk echter dat Clay er alleen is om zaken te regelen. Het schokt hem, maar hij is niet echt een heldhaftige kerel om een ​​M-16 of Bowie-mes te gaan halen en gewoon zombies te gaan snijden. Ik denk echter zeker dat je die beschermende aard bij Ava voelt en dat hij alles zou doen om haar te beschermen. Ik denk dat de kern van hem als burgerheld zeker zichtbaar is na die eerste agressieve zombie.

SchermRant: Voor Wij begraven de doden had je een favoriete zombiefilm? Wat is in het algemeen je favoriete aspect van het horrorgenre?

Brenton Thwaites: Ik hou echt van District 9. Ik weet dat het niet per se een zombiefilm is, maar ik denk dat het wel in aanmerking komt. Op een vergelijkbare manier loopt dit ding rond in de stad. Het is een van mijn favoriete films aller tijden. Zuid-Afrikaanse low-budget optredens zijn mint.

Wij begraven de doden is nu in de bioscoop!